in 1946 monsterde toine de meijer als scheepsarts aan op de klipfontein, een vrachtschip met passagiersaccommodatie. zijn eerste reis was naar nederlands-indie, waar ze onder andere militairen naartoe brachten en repatrianten ophaalden. vervolgens voer hij langs de kusten van afrika en ten slotte naar west-indie. bijna dagelijks schreef hij brieven aan zijn ouders en vertelde daarin over de plaatsen die hij bezocht, het leven aan boord en over de mensen die hij ontmoette. toine was een humoristische en vaak vileine observator. de welgestelde elite met wie hij dineerde aan de officierstafels, de bemanning, de dekpassagiers met hun levende have, de mensen aan de wal: ze komen tot leven in zijn beschrijvingen en in zijn potloodtekeningen. ook geven de brieven een inkijk in de koloniale wereld waarin europa destijds nog volop verkeerde, met de grote verschillen tussen de westerse passagiers en de inheemse bevolking. tijdens de eerste reis met de klipfontein ontsproot de liefde tussen toine en steventje ligtelijn. ze trouwden in 1948 en uiteindelijk besloot toine zijn varende bestaan op te geven en huisarts aan wal te worden. hun oudste dochter, mirjam de meijer, kreeg pas na de dood van haar ouders de brieven in handen. ze besloot deze brieven te bundelen in dit boek. een uniek stuk familiegeschiedenis wordt hiermee blootgelegd, maar ook een reisverhaal dat een interessant tijdsbeeld geeft, met als rode draad het reilen en zeilen van een scheepsarts.