in 'ik zou graag teruggaan in de tijd' treedt judith hermann in de voetsporen van haar grootvader en reist naar het poolse radom, waar hij tijdens de tweede wereldoorlog voor de ss gestationeerd was. zijn lang ontkende geschiedenis wordt onderdeel van haar schrijven daar,en ze probeert ondertussen via telefoontjes haar moeder over te halen wat meer te vertellen dan het weinige dat zij in al die jaren over judiths grootvader heeft losgelaten. vanuit polen reist ze door naar haar zus in napels, die archeologe is en zich vooral op haar gemak voelt bij het opgraven van objecten van echt lang geleden, dingen die niet haarzelf en haar familieafkomst betreffen. ook bij haar stuit hermann op weerstand als ze het onderwerp ter sprake brengt. hermann probeert in wonderschoon proza grip te krijgen op de herinneringen en het vergeten van de volgende generaties, de ‘leerstellen’ of lege plekken in ieder van ons en in onze samenleving. even magisch alsmagnetisch vertelt ze hoe kwetsbaar we ons in ons leven nestelen – en laat tegelijkertijd zien welke schoonheid daarin verborgen kan liggen.