wat maakt verpleegkunde tot een zelfstandig, betekenisvol beroep? en hoe kunnen verpleegkundigen hun identiteit hervinden in een tijd van vertechnisering en fragmentatie van de zorg? in zorgzaam bestaan verdiept ethicus bart cusveller zich in het werk en denken van bien van den brink-tjebbes – een van de meest oorspronkelijke en tegelijk vergeten denkers over verpleegkunde in nederland. van den brink-tjebbes ontwikkelde in de jaren ’70 tot ’90 een diepzinnige visie op verplegen als mensgerichte en ethisch gefundeerde praktijk. haar kernboodschap: verplegen is geen technische toepassing van medische kennis, maar een vorm van zorg die begint bij de unieke hulpvraag van de patient. vanuit deze overtuiging pleitte zij voor een normatieve theorievorming, geworteld in menselijke waardigheid, verantwoordelijkheid en verbondenheid. cusveller ontrafelt haar complexe gedachtegoed, maakt het toegankelijk voor een nieuw publiek en plaatst het in het licht van actuele zorgvraagstukken zoals beroepsidentiteit, autonomie en menselijke maat. daarmee biedt hij niet alleen een eerherstel, maar ook een bron van inspiratie voor studenten, docenten en zorgprofessionals die zoeken naar wat verpleegkunde in de kern is – en zou moeten zijn.