in tijden van zorg, wanneer we in tranen, wanneer de wereld om ons heen maar verder draait en wij daar ergens helemaal alleen achterblijven gehuld in de nevel van ons verdriet; verlangend naar een medicijn dat werkt. dan maken we vaak stiltes mee, stiltes die we wensen op te vullen met iets wat ons het gemoed wat lichter maakt.. want een stilte, dat knaagt aan ons gestel, soms drukt deze haast zwaarder haar stempel dan de last die ons bezwaard. alleen met een vraag: waarom; waarom ik, waarom moet mij dit overkomen, ben ik alleen of zijn er nog andere die hetzelfde doormaken, die ook deze helletocht van pijn ervaren.. hoe ga ik er mee om, waar vind ik een steun om door dit bos van doornen toch mijn veilig pad weer terug te vinden.. barts gaat in dit boek wat dieper in op wensen en vragen die ons allen bezigen: ziekte en beterschap