wie zien wij – en wie niet meer? ‘eigenlijk denk ik dat de sociale benadering al heel lang bestaat. er wordt wel gezegd dat ik die heb bedacht, maar dat is niet zo. ik maak alleen maar zichtbaar wat er al is, maar niet wordt gezien. dat is ook wat de auteurs doen in de 23 essays in wie zien wij – en wie niet meer.’ – anne-mei the de sociale benadering ontstond toen mensen met dementie anne-mei the uitlegden dat ze zich niet meer als mens gezien voelden. in wij blijven mensen beschreef ze hoe de mens uit beeld verdwijnt zodra alleen nog het verhaal van de ziekte wordt verteld. en hoe met de sociale benadering diezelfde mens weer zichtbaar wordt. dat dit patroon zich niet beperkt tot mensen met dementie, wordt duidelijk in wie zien wij – en wie niet meer. we vinden de kracht van de sociale benadering terug in het onderwijs, de rechtspraak, de psychiatrie, de palliatieve zorg. bij mensen die hierheen migreerden of vluchtten, tot op aruba en bonaire. elke auteur schrijft vanuit eigen ervaring en in eigen woorden, als denker, professional, naaste of als mens die zelf buiten de norm valt. wat hun bijdragen bindt, is dat zij allen steeds dezelfde vraag stellen: wie is deze mens, los van het etiket dat wij erop plakken? want hoe complex de wereld ook wordt, wij blijven allemaal mensen.