wat vandaag een druppel is, is morgen een rivier. wat ooit een vis was, wordt een zoogdier. de mens is ontstaan uit het dier en zal terugkeren tot stof. dus als alles vervliedt, dan is alles ‘niets’. tenzij er iets diepers zou zijn wat wel blijft. wat blijft moet dan buiten de wording staan, zoals de god van vele religies. maar als het buiten het worden valt, en niet aan verandering onderhevig is, kan het dan nog wel bestaan? wat blijft, zo lijkt de conclusie te moeten zijn, kan niet ‘iets’ zijn. en in wat blijft betoogt patricia de martelaere waarom het zinvol is zich daarover het hoofd te breken.