voor het eerst in een kwarteeuw is rasit elibol voor een paar dagen terug in wormer, het dorp waar hij de eerste zestien jaar van zijn leven woonde, en waar hij zich altijd een buitenstaander heeft gevoeld. hij is daar om een reportage te schrijven voor het intellectuele weekblad waarvoor hij werkt en probeert te achterhalen waarom hij na al die jaren nog steeds zo’n weerstand voelt tegen deze plek. hij groeide er in armoede op als een van de weinige migrantenkinderen, worstelend met verslavingen en geweld. nu hij is opgeklommen op de sociale ladder en een geslaagde carriere heeft als schrijver en journalist voelt hij zich opnieuw de buitenstaander. vanuit dat perspectief reflecteert elibol op kraakheldere en prangende wijze op het nederland van nu.