het reikhalzen is voorbij, want met de wervelbeeldenstorm van "volmaak de antechambre" (2020), voltooit juan perea y monsuwe de trilogie, die met een evenredig aantal titels werd ingezet door "het laadruim voor de andromeda nevel" (2018) en "het uit van de lessenaar" (2020). als het laadruim een vlaggenschip voor andere sterrenstelsels was en de lessenaar een fraaie pinacotheek van ferme streken, dan is deze antechambre een revelatie van voltreffers, in de slag om de hemelpoort. het is de auteur als geen ander toevertrouwd, om herboren nieuwe verbonden te smeden, in de relaties tussen woord, gebaar en een nimmer aflatende stroom aan uiterst boeiende vrouwen van de wereld. in een eeuwig spel van psychologie en zinnelijkheden tussen de seksen, ga je eveneens op expeditie naar schilderachtige oorden, van socotra tot crans-montana. aldus breng je menig onvergetelijk uur door in een kolkende antechambre, waar je je liederlijk met een glas merlot onderdompelt in de gloed der openbaringen. het is daar, waar de verteller voor het laatst zijn hoofd te rusten legt, om je achter te laten met de roes van de som der mijmeringen, bij de smeulende resten van het haardvuur der beschaving.