grote nazi’s worden door hun medemensen vaak buiten de mensheid geplaatst, en ook carl schmitt (1888-1985) leed na de tweede wereldoorlog onder zijn reputatie als ‘kroonjurist van het derde rijk’. het eigenaardige is dat de mensheid schmitt is blijven opzoeken. denkers als benjamin, derrida en agamben hebben zich intensief met hem beziggehouden. wie kan het spektakel van een waarlijk intelligente nazi weerstaan? eindelijk een waardige tegenstander. in vijand & vriend buigt arnon grunberg zich over de centrale these in het werk van schmitt: dat de staat die het verschil tussen vriend en vijand niet meer wil maken ten dode is opgeschreven. de vraag is dan: hoeveel vijanden hebben wij nodig? volstaat artikel 5 van de navo om ons tijdig onze vijanden aan te wijzen? en is het niet nobeler ten dode opgeschreven te zijn? ‘het is veel meer dan ironie dat de geest van schmitt als een spook bezit heeft genomen van de staat van het volk dat hij zelf ooit als zijn aartsvijand zag,’ schrijft grunberg. vrienden en vijanden van de democratie en de natiestaat mogen dit boek niet aan zich voorbij laten gaan. arnon grunberg (1971) is een gevierde romanschrijver, woonachtig te new york. zijn werk is vertaald in 29 talen. voor zijn oeuvre ontving hij onder andere de constantijn huygens-prijs, de gouden ganzenveer, de p.c. hooft-prijs en de johannes vermeerprijs.