'een versailles in miniatuur in een vergeten uithoek aan de schelde', schrijft een krantenverslaggever in 1894 over het huis zorgvliet in het zeeuwse dorpje ellewoutsdijk. bij zijn bezoek aan dit neoclassicistische buiten van de vermogende baggeraarsfamilie van hattum kan hij zijn ogen niet geloven. binnen telt hij vijftien slaapkamers en ziet hij een wintertuin, een theater met een draaibaar to- neel en drie kunstzalen met toonaangevende schilderijen. buiten stuit hij op een weelderige landschapstuin met een prieel, een kassengalerij en een eiland met een voliere. vanuit de uitkijktoren zijn in de wijde omtrek alleen wei- landen, de zeedijk en de westerschelde te zien. de ondernemende j.c. van hattum staat aan de basis van het succes: hij brengt het baggerbedrijfje van zijn va- der binnen een generatie tot grote bloei. het bedrijf is on- der meer betrokken bij de aanleg van het panamakanaal, de afsluitdijk en de zeelandbrug. het zomerhuis groeit langzaam maar zeker uit tot een paleis in moorse stijl, dat in het dorp het suikerpaleis wordt genoemd. in versailles aan de schelde vertelt anna van suchtelen over de levens van drie vrouwen, de echtgenotes van drie generaties bag- geraars. mater familias frederika en haar ondernemende schoondochter jaan doen goede werken voor het dorp. op haar beurt maakt jaan zich zorgen als haar zoon trouwt met guusje, een meisje dat maar weinig opheeft met haar rol als weldoener en ambachtsvrouw van ellewoutsdijk. anna van suchtelen beschrijft de geschiedenis van dit paleis in de zeeuwse klei vanaf de tweede helft van de ne- gentiende eeuw tot na de tweede wereldoorlog. wat houdt het in om lid van deze familie te zijn? wat vormt je basis en wat geef je door? en wat betekent het geworteld te zijn op een bepaalde plek?