toen sjaakie in 1949 geboren werd, zei iedereen dat de knul perfecte handen had voor onder de grond. hij groeide op als de vierde generatie van een mijnwerkersfamilie in heilust, een mijnkolonie in kerkrade. een brave, katholieke gemeenschap, die overliep van trots: de mijnwerkers konden harder werken, drinken, bidden, blazen, vechten en lopen dan de rest. en ze dienden de natie. niet alleen kerkrade draaide om kolen, een groot deel van zuid-limburg werd door ‘social engineers’ gevormd naar de alom aanwezige steenkool. kerk, mijn en staat voerden een totalitaire regie over het mijnwerkersbestaan. maar sjaakie deed niet mee. die ging zingen, het podium op. terwijl zijn ster rees, begon in heilust het verval. marcia luyten schetst de glorie en ondergang van de nederlandse mijnkoolindustrie aan de hand van een bewogen familiegeschiedenis: een zoon die vecht tegen de demonen van een mijnwerkersfamilie en die met alles moet breken om zijn droom na te jagen, al zal hij de kolonie nooit echt verlaten.