‘ik dacht dat ik god was. ik kon met mijn geweldige ideeen de hele wereld redden. van weeshuizen in uganda tot waterputten in jemen; ik zou het allemaal regelen. iedereen die niet in mij geloofde, die mij voor gek verklaarde, kon oprotten. ik was fucking fantastisch – in mijn compleet doorgedraaide hoofd. met mijn handen en voeten vastgebonden aan een brancard ben ik uiteindelijk met loeiende sirenes afgevoerd naar een crisisopvang. naar een isoleercel. en in de stilte van die witte klinische lege kamer hoorde ik voor het eerst heel zacht een fluistering in mezelf zeggen dat misschien niet de wereld, maar ikzelf gek was geworden.’ natasja de hollies (1988) kwam na een periode van chronisch slaapgebrek in 2022 in een manie terecht. als doodnormale moeder en gelukkig getrouwde vrouw zonder verleden met psychische klachten, werd ze gedwongen opgenomen in de ggz. ze betrad een wereld die voor haar compleet nieuw was, vol chaos en gekte, verslaafden en psychopaten, maar ook herkenning en liefde. een wereld die haar leven redde en het verdient gezien te worden. met haar persoonlijke verhaal wil natasja laten zien dat er, zelfs als je jezelf even helemaal kwijtraakt, vaak nog een weg terug is. want iedereen kan psychisch in de problemen komen, ook de gemiddelde gelukkige huisvrouw. haar boodschap is hoopgevend en geruststellend: dat je even gek wordt, betekent niet dat je het bent.