[met een nawoord van roelof ten napel.] op een zanderig strand, in de rij van een kaaswinkel, in het reptielenhuis van de dierentuin. meneer palomar komt op plekken waar we allemaal weleens zijn geweest, of nog zullen komen. hij wandelt er rond, observeert, schikt en weegt de gebeurtenissen, en denkt erover na. op dat strand, uitkijkend over de zee, zou palomar het liefst een golf isoleren van alle andere, hem scheiden van de golf die er onmiddellijk op volgt. maar kan dat wel, wordt niet elke golf voortgestuwd en dus bepaald door de volgende? palomar is een aaneenschakeling van vignetten over ervaren, voelen en begrijpen. het is misschien wel het belangrijkste werk uit het meesterlijke oeuvre van italo calvino. ruim veertig jaar na verschijning is het in deze jachtige, steeds vollere wereld een genoegen om tijd door te brengen met de excentrieke, ietwat verstrooide meneer palomar.