amsterdam in de greep van sneeuw en vorst. de waterleidingen bevriezen - gelukkig heeft een overbuurvrouw nog water (en veel warmte). maar de drie-en-negentigjarige, oorspronkelijk oostenrijkse buurvrouw raakt langzaamaan haar greep op de dingen kwijt. al heeft ze nog veel over haar verleden te vertellen. dat verleden bestrijkt praktisch de hele twintigste eeuw - stof genoeg dus. al is twijfelachtig of iemand ook werkelijk begreep wat er gebeurde toen het gebeurde - en of wij snappen wat er met ons gebeurt. 'we rommelen maar wat aan', merkt de verteller van het verhaal op, met het inzicht van de dronkenschap - en dat kan tot rare dingen leiden. zoals een jonge doctor die zomaar uit de lucht komt vallen; maar dat kan door de ossen zijn gekomen.