'dit boek is er voor alle mensen die nooit het recht genoten hebben om het debat te bepalen. alle mensen die onderdrukt, misbruikt, uitgespuugd en tegen elkaar opgezet werden. alle mensen die niet de norm zijn in deze maatschappij. geloof me, we zijn met velen. ik zie jullie in lange rijen aanschuivend bij de werkloosheidsdienst, 's morgens op de trein met kleine ogen pendelend naar het muffe kantoor, 's avonds uitgeput op de metro de handen wit van het stof op de bouwwerf. ik zie jullie aan het raam van treurige rusthuizen kauwend op maaltijden waar de overheid niet meer dan drie euro per dag wil aan besteden. (...) wij hebben een iets gemeen. wij zijn de verliezers in de maatschappij die een kleine, machtige groep naar zijn beeld en zijn gelijkenis heeft geschapen.' in niemand zal hier slapen vannacht doopt rachida aziz haar pen in vitriool om in de beste literaire traditie de oude orde ervan langs te geven. ze vertrekt van een reeks bepalende momenten in haar leven, maar gebruikt die om alle vastgeroeste waarheden aan diggelen te slaan.