in ´natuuramnesie´ schrijft marc argeloo over het fenomeen ‘shifting baseline syndrome’: de kennis van de rijkdom van de natuur verdwijnt uit ons collectieve bewustzijn. elke nieuwe generatie weet niet meer hoe anders, en vaak rijker, de natuur was ten tijde van de jeugd van hun ouders of grootouders. iedereen kent de dodo, maar wie weet er van de uitgestorven dunbekwulp, de tahitistrandloper en de honderden andere (bijna) verdwenen soorten? ook natuurbeschermers kijken zelden verder terug dan veertig jaar geleden, omdat er van voor die tijd weinig ‘officiele’ cijfers zijn. natuurbeleid wordt gebaseerd op nulmetingen uit de jaren zeventig, en soms uit de jaren tachtig of negentig. marc argeloo doet al jaren onderzoek naar het shifting baseline syndrome en komt tot belangrijke en confronterende inzichten. hij pleit bijvoorbeeld voor een grotere rol van historisch en archeologisch onderzoek in de ecologie. natuuramnesie biedt een onmisbare bijdrage aan de nationale en internationale natuurbescherming.