narcisme mag dan van alle tijden zijn, in onze laatmoderne mentaliteit is het springlevender dan ooit. geen wonder dus dat het thema ook vandaag nog tot reflectie noopt. in narcissus revisited: van shelley tot fleabag buigt een keur van essayisten zich over dit onderwerp, en wel door, elk vanuit een eigen specialisme, in te zoomen op een specifieke uiting ervan in domeinen als literatuur, film, televisieserie, filosofie en psychoanalytische praktijk. telkens wordt nagegaan hoe ‘narcisme’ daar ofwel wordt gethematiseerd ofwel, ongethematiseerd, toch een rol van belang speelt. met bijdragen van janneke van der leest, marc de kesel, peter verstraten, marc hebbrecht, frans schalkwijk, sjef houppermans, ptolemaeus sirks, jacob henselmans en ruud welten. deze uitgave is het werk van de vlaams-nederlandse stichting psychoanalyse & cultuur: https://www.stichtingpsychoanalyseencultuur.eu/publicaties-1 sjef houppermans is als gastonderzoeker verbonden aan lucas. hij combineert stilistische, filosofische en psychoanalytische vertrekpunten in zijn onderzoek. hij publiceerde studies over onder anderen proust, beckett, simon, roussel en robbe-grillet. peter verstraten is opleidingsvoorzitter film- en literatuurwetenschap in leiden. hij publiceerde o.m. dutch post-war fiction film through a lens of psychoanalysis (amsterdam university press, 2021), humour and irony in dutch post-war fiction film (amsterdam university press, 2016) en film narratology (university of toronto press, 2009). marc de kesel, filosoof, is als bijzonder hoogleraar verbonden aan de radboud universiteit en het titus brandsma instituut, beide in nijmegen. vanuit filosofisch perspectief doet hij aan onderzoek in domeinen als religie- en mystiektheorie, holocaustreceptie, lacaniaanse theorie en kunst- & cultuurkritiek. recent verscheen van hem het munchhausenparadigma. waarom freud en lacan ertoe doen (nijmegen: vantilt, 2019) en ik god & mezelf. mystiek als deconstructie (amsterdam: sjibbolet, 2021).