nu met twee bonusessays van alejandro zambra! 'ze vroegen me hen / dertig dagen vooraf in te lichten, dertig / maal zeiden ze me / te vertrekken en niet terug te keren.' dit zijn de afsluitende zinnen van 'mudanza: een verhuisbericht' van de chileense schrijver alejandro zambra, een gedicht dat brutaal begint, uitweidt, lijkt te ontsporen in bizarre beelden, maar ook ontroert: 'of je blijft, zeiden ze me, uitgeput met je hoofd naast / de voeten van de geliefde die slaapt zonder te weten / dat ook jij daar bent.' maar net als in zambra's proza blijft niemand waar hij wil zijn; altijd wordt er weer vertrokken, altijd worden er geliefden achtergelaten. en 'mudanza' verleidt: het lange gedicht is een invocatie, een oproep, een smeekbede om keer op keer opnieuw gelezen te worden.