moeders zijn monsterlijk. tenminste, als we film, kunst en literatuur mogen geloven. van klassiekers als psycho en carrie over de schilderijen van alice neel tot de persoonlijke reflecties van joan didion en chantal akkerman: overal verschijnen moeders als verstikkend of juist afwezig, manipulerend of ronduit angstaanjagend. vanuit haar eigen kijkgeschiedenis of geinspireerd door feministische denkers verweeft jozefien van beek autobiografie met analyse. ze vertrekt bij haar eigen kindertijd en krijgt uiteindelijk zelf een kind. zou het kunnen dat niet alleen moeders monsterlijk zijn, maar ook het moederschap zelf? monsterlijk moederschap is een scherpzinnig, persoonlijk en diepgravend boek over de verwachtingen, angsten en paradoxen van het moederschap. met een persoonlijke, literaire stijl plaatst van beek haar verhaal binnen een bredere maatschappelijke en culturele context.