‘in een tijd dat vrouwen amper geacht werden zich te laten horen, en zeker niet over mentale strubbelingen, schreef fre dommisse heel gedetailleerd en levendig over haar zware, jarenlange psychiatrische opnames. en over de tekortschietende zorg. het onbegrip van buitenaf. dommisses proza is nog altijd overtuigend – ongepolijst, direct. en het schrijnende: veel van de problemen die ze beschrijft, inclusief lange wachtrijen voor psychiatrische zorg en onbegrip van buitenaf, zouden zo in het nederland anno 2021 gesitueerd kunnen zijn.’ – thomas heerma van voss ‘geen groter misverstand dan krankzinnigen te begrijpen als het ziektegeval van een voormalig psychiatrisch patient. als fre dommisse met deze titel in 1929 haar debuut maakt, levert ze meteen een literaire prestatie van bijzonder formaat. de uiterlijke omstandigheden die dommisse zo aangrijpend schetst behoren misschien tot de wereld van gisteren, maar de manier waarop ze de lezer weet te verstrengelen met het innerlijk lot van de ik-figuur, een vrouw, een dochter, een mens, maakt van krankzinnigen een werk voor alle tijden.’ – leon hanssen ‘de literatuurgeschiedenis, lange tijd een bastion van mannelijke geldingsdrang, heeft deze auteur en haar unieke boek geheel ten onrechte uit het oog verloren.’ – leon hanssen