gael faye, auteur van de bestseller klein land, verweeft heftige thema’s en rwandese geschiedenis met een meeslepend verhaal, grappige dialogen en een levenslustig hoofdpersonage milan is elf jaar oud. hij groeit op in frankrijk als enig kind van een franse vader en een rwandese moeder. de echo’s van verre tragedies bereiken hem enkel in fragmenten op het avondnieuws. hij weet het nog niet, maar stap voor stap, als jongeman en later als volwassene, zal hij het familiegeheim en daarmee de wortels van rwanda’s tragedie ontdekken, het land dat nog steeds herstellende is van de genocide op de tutsi’s. in afrika zal hij erachter komen dat hij daar nog familie heeft: een grootmoeder die rebellen heeft verpleegd; eusebie, gul en vastberaden; claude, slachtoffer van de genocide, die door zijn vriend sartre is opgevangen in zijn vrolijke, ongeregelde inloophuis; kleine stella, die vaak haar toevlucht zoekt in haar favoriete boom, de jacaranda; en vele anderen die vooruit proberen te komen in het getekende maar vitale rwanda, dat zijn open wonden verborgen houdt onder een wervelwind van geluid, muziek en alcohol. terwijl milan luistert en het land begint te begrijpen, reconstrueert gael faye de contrasterende paden van zijn personages met zijn kenmerkende zachtheid. aan de hand van vijf generaties vertelt hij ons het schrijnende verhaal van een land dat, ondanks alles, een poging doet tot gesprek en vergeving. in de pers ‘de roman is politiek zonder een pamflet te worden. faye legt met een sobere toon de koloniale oorsprong van de etnische breuklijnen bloot, en zinpeelt op de westerse rol in het ontstaan en het voortduren van dat conflict. hoewel nergens expliciet, is fayes kritiek op de franse houding onmiskenbaar. wat jacaranda bijzonder maakt, is de manier waarop het boek ruimte maakt voor het onzegbare. de roman toont hoe taal tekortschiet, hoe stilte tegelijk beschermt en belemmert, hoe geschiedenis niet alleen in archieven zit, maar in lichamen, bomen en blikken. faye doet dat in een heldere, beheerste stijl, zonder pathos, en juist daardoor krachtig. dit boek doet je beseffen dat spreken, hoe moeilijk ook, noodzakelijk is.’****  de standaard ‘hoe kun je herstellen van het ergste, opnieuw verbinding maken, mens worden? in dit prachtige familiefresco brengt schrijver-muzikant gael faye vijf generaties rwandezen samen op zoek naar hoop.’ madame figaro ‘jacaranda weerklinkt des te luider in het licht van andere recente tragedies, van gaza tot nagorno-karabach. de gevolgen van dit extreme geweld moeten nog komen. de pen van gael faye draagt de hoop in zich dat het mogelijk is op een dag weer op te bouwen.’ huffpost ‘jacaranda is geen roman over duisternis, wat paradoxaal lijkt, maar over de viering van een triomfantelijke mensheid door de kracht van liefde en vriendschap.’ sud ouest