verwonderd – en nu en dan machteloos – beschouwt paulien cornelisse het dagelijks leven. ze tuurt naar defecte kattenluikjes, vraagt zich af wanneer barista’s naar de wc mogen en ontleent levenslessen aan een verstopt doucheputje. ook buigt ze zich over de kwesties waarom we op perrons met de trein meehollen, waarom politici zo graag praten over ‘hoe de hazen lopen’ en hoe het komt dat medisch personeel zoveel voelt voor de ludieke sok. met in het kort laat paulien cornelisse ons door haar vergrootglas naar de wereld kijken. zelfs in grote tegenvallers weet ze schoonheid te vinden. haar scherpe observatievermogen en onophoudelijke nieuwsgierigheid werken zeer aanstekelijk. kortom, dit dikke boek vol korte stukjes is een feest van herkenning.