"hij moet nooit meer meemaken wat ik heb meegemaakt." – wendy marcelis (20), joepie nr. 23, 8 juni 1994 het was de wanhopige belofte van een jonge moeder met een peuter op haar arm. dat jongetje was ik. maar de bescherming kwam te laat. ludovic paronetto groeide op in een wereld van misbruik en chaos. jarenlang leek hij voorbestemd om de cyclus van zijn vader – een gewelddadige man – te herhalen. hij verloor zichzelf in een verwoestende cocaineverslaving, de hardheid van het straatleven en eindigde uiteindelijk in de cel. maar op de bodem van de put vond hij een onverwachte uitweg. tijdens zijn detentie en onder elektronisch toezicht ruilde hij de drugs in voor code. als autodidact schoolde hij zichzelf om tot expert in cybersecurity. ik heb lang gedacht dat ik het zelf zocht is geen klassiek succesverhaal, maar een rauwe oorlogsverklaring aan trauma. het is het waargebeurde verslag van een onmogelijke transformatie: van crimineel naar ethical hacker voor de overheid. een boek over de donkerste kanten van de maatschappij, de destructieve kracht van verlatingsangst, en de waanzinnige veerkracht die nodig is om het lot in eigen handen te nemen. mama, ik heb het gefikst