eens moeten het paradijselijke oorden zijn geweest, de oude dorpen ver buiten de stad. althans zo ervoeren de kunstschilders het in de tweede helft van de negentiende eeuw. weg wilden ze uit de stad met zijn stank, knellende banden van het burgerbestaan en conservatieve kunstacademies. buiten was het hof van eden. daar kon in vrijheid worden gewerkt in een omgeving die door de schoonheid bleef inspireren. de dichter roland holst sprak van ‘bezielde dorpen’, serene plaatsen waar ‘het leven nog kon winnen van de wereld’. in hotel hamdorff bestaat niet meer gaat ruurd mulder in oude kunstenaarsoorden op zoek naar de bijzondere sfeer van weleer. voelt een verblijf daar anders dan in omringende dorpen? of hebben commercie en massatoerisme inmiddels zo onbarmhartig toegeslagen dat iedere vorm van bezieling is verdwenen? mulders zoektocht leidt hem onder meer naar ’t oude hof in bergen, de larense brink, de van eeghenbank in oosterbeek, de hoge hil van domburg en het terras van bistro tante sweel in zweeloo. want hoe mooi de natuur ook is, je moet er wel iets bij te drinken hebben.