in het verboden rijk, voor het eerst verschenen als feuilleton in 1931 en in boekvorm in 1932, verbindt j.j. slauerhoff de levensloop van de zestiende-eeuwse portugese dichter luis de camoes met die van een moderne, naamloze ierse marconist in de twintigste eeuw. de roman is opgebouwd uit meerdere verweven verhaallijnen. het eerste deel richt zich vooral op de historische camoes, die na diverse omzwervingen en verbanningen in macao belandt. slauerhoff beschrijft zijn leven in deze portugese kolonie, waar camoes geconfronteerd wordt met corruptie, armoede en de onbereikbaarheid van zijn idealen. zijn verhouding tot het koloniale bestuur en zijn zoektocht naar artistieke en persoonlijke erkenning staan hierbij centraal. de historische setting van macao wordt gepresenteerd als een plek waar de europese cultuur botst met de aziatische realiteit. het tweede deel verschuift naar de twintigste eeuw, waarin een ierse marconist op een schip dezelfde aziatische wateren bevaart. deze verteller bevindt zich in een staat van voortdurende verplaatsing en vervreemding. hij identificeert zich met het lot van camoes, waarbij de historische dichter in deze context als een alter ego fungeert. de marconist observeert de koloniale samenleving en de effecten van het reizen op de menselijke geest. in het verboden rijk integreert slauerhoff elementen uit de portugese koloniale geschiedenis met autobiografische observaties die hij opdeed tijdens zijn eigen loopbaan als scheepsarts op de koopvaardijvloot. het resultaat is een onderzoek naar de identiteit van de reiziger, de invloed van een onherbergzame omgeving op de menselijke psyche en de aard van het schrijverschap binnen een context van isolatie. uitgave in de oorspronkelijke spelling.