de taal sprankelt, buitelt en overrompelt in de nieuwe dichtbundel van pieter boskma. uit het gelijk van honderd tegelijk zingende bossen rijst een even grimmig als geestig beeld op van onze zelfgenoegzame tijd, waarin het eigen gelijk en het luidkeels uitventen daarvan tot het hoogste goed zijn verheven. vol droge, soms vileine humor en met veel zelfspot beziet pieter boskma de wereld om hem heen, waar het absurde niet langer absurd is maar de alledaagse realiteit. hoewel de toon hard kan zijn, prevaleert de bekommernis om de condition humaine in deze beeldrijke bundel die de actualiteit dicht op de huid zit. een aantal schitterende in memoriams voor bevriende dichters als joost zwagerman, rogi wieg, menno wigman en hafid bouazza vormen een ontroerend tegenwicht voor de hectiek en uitwassen van onze tijd waarmee deze bundel ons op nietsontziende maar ook vermakelijke wijze confronteert. dit maakt het gelijk van honderd tegelijk zingende bossen tot een rijke en opvallend vitalistische bundel, een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van deze gevierde dichter.