na zijn debuut koekie-loekie (2024), gevolgd door overal jeuk (2025), koeien in de mist (2025), de duitse migrantenzoon (2025) en het zachte land (2025), gaat willem de vries (1964) als een oude dieseltrein verder met wat hij al deed: de cynisch-komische vastlegging van alledag. de ene keer is het een columnachtige, messcherpe reactie op wat er zoal in de wereld gebeurt; de andere keer is het de microwereld in zijn dagelijkse leven, wat met de bekende routineuze zelfanalyse, daarbij cynisme noch eigenkritieken niet bepaald mijdend, wordt genoteerd in de anekdotische verslaglegging van alledag. dan weer in frankrijk, dan weer in nederland verblijvend, neemt willem de vries de lezer mee in dat wat hem voor de voeten komt, met altijd een obese knipoog binnen handbereik.