de curacaose kunstenaar elis juliana (1927) behoort met luis daal en pierre lauffer tot de 'grote drie' van de antilliaanse dichtkunst in het papiaments. 'antilliaanse dichtkunst', want het zou niet juist zijn te beweren dat de bekendheid van juliana als beeldend kunstenaar, dichter, schrijver en voordrachtskunstenaar zou ophouden bij de grenzen van curacao. het voornaamste doel van elis juliana is altijd geweest de mogelijkheden van zijn moedertaal, het papiaments, tot op de bodem uit te zoeken en toe te passen in zijn werk. en daarin heeft hij zich, tot nu toe, een ware meester getoond, niet alleen in stilistisch opzicht, maar ook in de milde wijze waarop hij de curacaose mens in zijn beschrijvingen heeft geportretteerd. hij schroomt niet deze mens te confronteren met zijn tekortkomingen en minder goede eigenschappen en stelt met de blik van een scherp observator de gemakzucht en de hypocrisie van zijn medemens aan de kaak. maar hij doet dit zonder te kwetsen, zonder gebruik te maken van grove woorden, op een geestige manier en, bovenal, met een weldadig aandoende compassie. zijn vertolking van 'he patu', staat, vooral bij de oudere antilliaan, voor altijd in het gehoor gegrift. dat is dan ook de reden waarom juist dit gedicht de bundel aanvoert onder de titel 'waggeleend'. en 'waggeleend' zal ongetwijfeld het historisch patina krijgen dat nog steeds het gedicht 'atardi' siert van joseph sickman corsen, de dichter die aan de wieg heeft gestaan van de in het papiaments geschreven poezie. fred de haas studeerde frans, spaans en portugees. hij was o.a. werkzaam in het onderwijs op de voormalige nederlandse antillen. hij vertaalde werk van auteurs als jorge luis borges en pablo neruda. als muzikant (gitarist en zanger) bestudeerde hij de zuid-amerikaanse muziek en treedt hij sinds 1982 op met zijn muziekgroep alma latina.