‘zonder lange vingers naast mijn toetsenbord kan ik niet werken en zonder een bakje m&m’s op de bank kan ik ’s avonds niet ontspannen.’ deze en nog minstens honderd andere overtuigingen hielden hanneke mijnster vast in een eindeloze cyclus van wel snoepen, niet snacken, strakke sportschema’s en heel de dag grazen. hulp vragen was moeilijk, hulp krijgen misschien nog wel lastiger. want had ze niet alles al geprobeerd? eetdagboeken bijhouden, punten tellen, apps raadplegen, een personal trainer in de arm nemen? natuurlijk. en toch bleef ze dik. in dit rauwe en persoonlijke relaas vertelt hanneke over de paradox van onzichtbaar zijn terwijl je dik bent, over gulzig leven en over hoe adhd zich met je eetkeuzes bemoeit. ze laat zien waarom eetbuien zelden over eten gaan, maar over ruimte innemen, werkelijk gezien worden en jezelf onder ogen durven komen. en hoe diabetes type 2 – en uiteindelijk: de prik – voor een plottwist zorgden. eindelijk hulp.