mensen die niets kunnen worden, moeten worden wat ze spelen. dat is voor de jonge francois lepeltier de kern van het overleven. in een onbewaakt ogenblik werd hij verwekt, op kamer 17 van een hotel in heidelberg. moeder mathilde was negentien, meer een kind dan een mama, meer een oudere zus dan een moeder. vader lepeltier handelde in dons, voornamelijk ganzenveren. zij scheelden 38 jaar, maar voor de liefde is dat niets. in de stilte van de woonkamer van een pension in het duitse baden-baden bereidt de jonge francois zich voor op de rol die zijn glansrol zal worden: sommelier van het vermaarde palace hotel, hoog in de bergen van het zwitserse gstaad. maar wie zo hoog gestegen is, kan alleen nog maar vallen. en hoe.