de voorbije jaren leggen neoliberale politici tot vervelens toe het accent op groei en vooruitgang. het verlangen naar meer, sneller, sterker is natuurlijk breder en ouder, en heeft ons zoveel voordelen opgeleverd dat we er maar moeilijk los van komen. lijnrecht daartegenover staat de even tijdloze vaststelling dat elk moreel systeem een pleidooi houdt voor matiging en inperking. in zijn nieuwste boek onderzoekt paul verhaeghe deze tegenstelling en verbindt hij die aan een natuurwet: dat op groei altijd krimp volgt. de omvang van onze vooruitgang heeft het punt bereikt dat de volautomatische remsystemen in gang schieten. denk maar aan de overvloed van auto’s die ervoor zorgt dat we dagelijks stilstaan in de file. de vraag is of we de onvermijdelijke matiging aan de natuur zullen overlaten of dat we in staat zijn die zelf te sturen. en wat het ons kost om dat niet te doen.