eenzaamheid is een stille epidemie. bijna de helft van de volwassenen voelt zich eenzaam, maar we praten er nauwelijks over. terwijl we dat juist zouden moeten doen. erover praten is de eerste stap om eenzaamheid aan te pakken. in gezichten van eenzaamheid vertellen mensen van verschillende leeftijden en achtergronden openhartig over hun eenzaamheid. over hoe die is ontstaan door onder meer pesten, rouw, migratie, ziekte of verlies. en hoe ze de weg uit de eenzaamheid vonden. deskundigen plaatsen de verhalen in een breder perspectief. wat gebeurt er met mensen die eenzaam zijn? wat kunnen we eraan doen om eenzaamheid te voorkomen of te verminderen? en zou de inrichting van een stad of gebouw er een positieve bijdrage aan kunnen leveren? dit boek maakt zichtbaar wat te vaak verborgen blijft. de verhalen en fotoportretten laten zien hoe verschillend en herkenbaar eenzaamheid kan zijn en hoe je weer verbinding kunt maken.