een geestige en persoonlijke memoir over de relatie tussen vaders en dochters, schrijvers en lezers, en de verhalen die we van ons leven maken. pas wanneer iemand er niet meer is, begint het verhaal. dat ondervindt pauline slot wanneer haar vader gestorven is. de laatste woorden zijn gesproken, maar wat heeft het allemaal betekend? ze zoekt houvast bij een oude leesliefde: simon vestdijk, ooit een gevierd schrijver, nu grotendeels vergeten. in een jaar zal ze zijn 52 romans gaan lezen. haar gearrangeerde leeshuwelijk met vestdijk blijkt turbulenter dan voorzien en leidt soms tot flinke onenigheid. intussen valt haar leven ook niet in een plot te vangen. wat wel kan: eigen woorden vinden, en een eigen stem.