elf plagen waren enkel een waarschuwing terwijl de politieke wereld blijft ruzien over links en rechts, en de media zich vastbijten in schijnbare dreigingen, sluipt er iets veel gevaarlijkers de samenleving binnen. het kigalivirus. geen klassiek virus dat enkel doodt, maar een plaag die de fundamenten van mens en natuur herschrijft. wat begint als kleine berichten aan de rand van het nieuws, groeit uit tot een onstuitbare kettingreactie. steden vallen stil. structuren brokkelen af. vertrouwen verdwijnt. wanneer het midden bezwijkt en extremen hun kans grijpen, verandert overleven in een dagelijkse strijd, niet alleen tegen de geinfecteerden, maar ook tegen angst, wanhoop en de donkerste kanten van de mens zelf. voor eva betekent het einde van de wereld niet alleen verlies, maar ook een meedogenloze confrontatie met wat het betekent om mens te blijven wanneer alles wat ooit normaal was, verdwijnt. de twaalfde plaag is een beklemmende post-apocalyptische roman over macht, besmetting, morele grenzen en de vraag hoeveel menselijkheid je kunt bewaren wanneer de beschaving instort.