wat als je aan het einde van je leven beseft dat je slechts een jaar echt gelukkig bent geweest? topdiplomaat bernhard wekman kijkt tijdens een nacht in new york terug op de jaren tachtig, toen hij kennismaakte met een groepje haarlemse idealisten. ze noemden zichzelf de saamhorigheidsgroep, waren lid van de ppr of de psp en doneerden 10 procent van hun inkomen aan projecten in de derde wereld. ze volksdansten, knutselden en genoten van de natuur. op geen enkele manier paste hij ertussen. toch deed bernhard alsof de idealen van de saamhorig-heidsgroep ook de zijne waren. in de saamhorigheidsgroep schrijft merijn de boer afwisselend satirisch en meeslepend over een groepje mensen dat de wereld wil verbeteren en over een man die het allemaal niets kan schelen maar voor het eerst in zijn leven verliefd wordt, in een roman die zich afspeelt in new york, haarlem en jeruzalem.