eerder dan gewoon een grappig en voor russen uiterst herkenbaar boek is de petrovs en de griep een hyperrealistische roman waarin de krankzinnigheid vlak aan het oppervlak ligt en voortdurend dreigt door te breken. met zijn gedetailleerde, ironische beschrijving van een paar dagen uit het wat banale leven van de familie petrov in jekaterinburg, ergens in het begin van de jaren tweeduizend, brengt salnikov terloops iets pijnlijks aan het licht over de mentaliteit van de post-sovjetsamenleving. door terugblikken naar de kindertijd van de hoofdpersoon in de jaren tachtig laat het boek zien hoe iedereen gedoemd is tot in de eeuwigheid dezelfde patronen te herhalen – hoe de homo sovieticus is verworden tot een murw gebeukte fatalist, bedreven in het afwentelen van alle schuld op de autoriteiten, het lot, de drank en de omstandigheden. ‘salnikov schrijft zoals waarschijnlijk niemand anders tegenwoordig: fris als op de eerste scheppingsdag. alsof hij zich speciaal tot taak gesteld heeft nergens, niet een keer een ook maar enigszins afgezaagde zinswending te gebruiken. zulke spetterend vernieuwende boeken verschijnen hooguit eens in de vijf jaar in het russisch.’ meduza