de moeder van daan stoffelsen stierf vlak voor zijn zeventiende, bijna dertig jaar geleden. nu hij langer zonder dan met haar leeft, dringt de vraag zich op: wie was jose, behalve zijn moeder, nog meer? in de mensen die mijn moeder was ontdekt hij haar verschillende rollen. ze was een geliefde: een eerste liefde, een levenspartner, een minnaar. ze was uiteindelijk een patiente, en ooit in de eerste plaats een dochter. en dus een moeder – een die veel achterliet maar ook zo haar geheimen had. op zijn zoektocht put hij uit de literatuur, uit gesprekken met familie en vrienden, uit fotoalbums en dagboeken: curieuze, ironische fragmenten in een klein, rond handschrift. tussen de regels duiken mysteries en verklaringen op en komt de onkenbare ander voorzichtig dichterbij.