op een eiland verdwijnt op mysterieuze wijze steeds meer: hoeden, vogels, boeken, rozen... en de verdwijningen blijven serieuzere proporties aannemen. telkens wordt het straatbeeld weer wat leger en vertoont het geheugen van de inwoners grotere gaten. de enkelen die blijven herinneren, vrezen voor hun leven. ze zijn bang voor de draconische geheugenpolitie die de taak heeft over deze collectieve vergetelheid te waken en te zorgen dat wat verdwenen is, vergeten blijft. vervolgingen zijn aan de orde van de dag. wanneer een jonge schrijver ontdekt dat haar redacteur in gevaar is voor de geheugenpolitie, maakt ze een schuilplaats onder haar vloer om hem te verbergen. terwijl angst en verlies hen omringen, klampen ze zich samen vast aan haar schrijven als een laatste redmiddel om het verleden te bewaren. in de geheugenpolitie reflecteert yōko ogawa op totalitarisme en stil verzet, evenals op wat ons nog menselijk maakt. als steeds meer van wat wij kennen verdwijnt. een meesterlijk verhaal over het houvast dat literatuur kan bieden, over de kracht van het geheugen en de verwoesting die wordt veroorzaakt door het verlies ervan – van een van japans grootste schrijvers.