eerst was alice cooper de naam van een rockgroep. daarna mijn artiestennaam. en vervolgens de naam van een monster. in de duivel op mijn schouder beschrijf ik de evolutie van alice, hoe we bijna fataal met elkaar verweven raakten, en hoe ik hem uiteindelijk heb getemd. ik ben eerlijk over mijn verslavingen, black-outjaren, weg naar de top en de vreselijke val terug. ik vertel over het ontstaan van cold ethyl, de guillotine en de dode baby's, mijn beste en slechtste recensies, mijn schuldgevoelens en spijt na de dood van dierbaren, hoe het leven was op tournee totdat het helemaal misging, en hoe ik al een halve eeuw getrouwd ben, zelfs nadat mijn vrouw me met een koekenpan te lijf ging. en ik wil het over god hebben. hoe ik hem in mij heb gevonden. alice, die notoire leugenaarster, was zo lang een stem in mijn oor dat ik denk dat het alleen maar terecht is om beide kanten van het verhaal te belichten: de engel op de ene schouder, de duivel op de andere. ‘het verhaal van alice cooper is na meer dan dertig platen een kluwen geworden van verdraaiingen en regelrechte verzinsels. het is tijd is om de werkelijkheid van de mythe te scheiden.’ – alice cooper