in de zilvermeeuw vertelt kees camphuysen over een vogel die bij veel mensen weerstand oproept. weerstand gevoed door vooroordelen. als soort is de zilvermeeuw misschien opportunistisch, maar veel individuen blijken heel traditioneel. aan de hand van dagboekaantekeningen en het meest recente meeuwenonderzoek op texel beschrijft camphuysen het leven van de zilvermeeuw. ‘door twaalf jaar achtereen door dezelfde kolonie te lopen heb ik individuele vogels als persoonlijkheden leren kennen. ik hoef hun ringen niet te lezen om te weten wie ze zijn. de kennismaking was in veel gevallen wederzijds. veel meeuwen weten precies wie ik ben, wanneer ik kom, wat ik kom doen.’ het is deze persoonlijke kennis, ondersteund door wetenschappelijk onderzoek, die van de zilvermeeuw een buitengewoon leesbare kennismaking maakt met de wereld van een van onze veelvoorkomende, maar minst begrepen vogels. niemand mag zich na lezing van deze fascinerende monografie nog op vooroordelen beroepen.