in een mythische fusie van flora, fauna en technologie ontstaan liefdesverklaringen aan het nu, en aan de in annemarie estors oeuvre altijd aanwezige ander. ‘feestelijke gedichten, gekleurd door het vitalisme en het onheil van de tijd.’ – jozef deleu over de bruidsvlucht annemarie estor (1973) publiceerde eerder de dichtwerken vuurdoorn me (in 2011 bekroond met de herman de coninckprijs voor het beste debuut), de oksels van de bok (waarvoor zij in 2013 de herman de coninckprijs voor de beste dichtbundel ontving), dit is geen theater meer (genomineerd voor de pernathprijs 2015) en niemandslandnacht (jan campertprijs 2018).