in een wereld die schreeuwt om actie lijkt stilzitten op een kussen soms een luxe – of erger nog, een vlucht. in zijn nieuwe boek de berg afdalen onderzoekt edel maex hoe meditatie en mindfulness wel degelijk zinvol kunnen zijn te midden van oorlog, onrecht en polarisatie. als je tenminste niet vervalt in spirituele zelfgenoegzaamheid. al te vaak zien we meditatie en maatschappelijke betrokkenheid als twee uitersten op het spectrum. edel maex toont dat innerlijke rust en uiterlijke betrokkenheid elkaar juist kunnen versterken. zijn boek is tegelijkertijd een warm pleidooi voor innerlijke verstilling als een scherpe kritiek op het idee dat verlichting je boven het dagelijks leven verheft. omdat ware spiritualiteit zich niet toont in meditatieve bravoure, maar in kleine gebaren, onverwachte ontmoetingen en stille keuzes.