cipier femke brosens werkt acht uur per dag in een van de drukste gevangenissen van belgie. achter de hoge muren van de antwerpse begijnenstraat ligt een geisoleerde wereld waar niets vanzelfsprekend is. ze botst er op de donkere randen van onze samenleving, maar ook op vormen van menselijkheid die daar onverwacht doorheen breken. hoe voelt het om in een arresthuis te werken, een plek waar mensen wachten op een oordeel dat hun leven voorgoed kan veranderen? wat doe je met het onbegrip van buitenstaanders die het over 'hotel gevangenis' hebben, terwijl je gedetineerden op de grond ziet slapen? en hoe houd je als jonge vrouw stand op een overbevolkte mannenafdeling, waar verveling en uitzichtloosheid overheersen en spanningen voortdurend op de loer liggen? met een open blik beschrijft femke haar eerste maanden als cipier. ze toont hoe dun de grens is tussen orde en chaos, tussen dader en mens, tussen wie bewaakt en wie bewaakt wordt. tegelijk schuwt ze de pijnpunten niet: overbevolking, recidive, psychische kwetsbaarheid en de vraag wat straf vandaag nog echt betekent. stap mee binnen in een wereld die voor de meeste mensen achter slot en grendel blijft.