in steden op slik beschrijft han meyer de controversiele maar ook inspirerende geschiedenissen van venetie, rotterdam en new orleans: hoe deze havensteden omgingen met het dynamische karakter van de delta en de lagune. voor het mogelijk maken van de economische en stedelijke ontwikkeling in deze kustlandschappen is steeds weer geprobeerd met technische ingrepen het natuurlijke proces van dichtslibben tegen te gaan. dat leidde tot het verlies van veel ecologische en landschappelijke kwaliteiten. met de versnelde klimaatverandering en de steeds hogere waterstanden is het tijd voor een andere benadering. han meyer schetst een nieuw perspectief waarin het transport van zand en slib door de zee en de rivieren juist een cruciale rol speelt. door gebruik te maken van het ‘zelfbouwende vermogen’ van de delta kan de bufferende werking tegen hoogwater en zoutindringing herstellen. de ‘wilde’ natuur van de riviermonding zal een verrijking zijn voor het stedelijke leven.