de vergelijkingen met het heden liggen voor het oprapen, de asmolen van rusland draait nog altijd op volle kracht.’ – olaf koens in de volkskrant pjotr nesterenko kent de dood bij zijn voornaam. als directeur van het crematorium van moskou ten tijde van stalin heeft hij ze allemaal tot as gereduceerd: de dissidenten, de vermeende spionnen en de voormalige helden van de revolutie die het slachtoffer zijn geworden van de zuiveringen. niettemin is nesterenko is ervan overtuigd dat hij niet kan sterven. hij is al ontelbare keren ternauwernood aan de dood ontsnapt – maar dan wordt hij zelf gearresteerd. als een ware sheherazade vertelt hij zijn ondervrager tot gekmakens toe over zijn leven, waarbij verbeelding, inbeelding en realiteit om elkaar heen lijken te kronkelen. ontkomt hij aan de galg? met cremulator schreef filipenko zijn meest huivering­wekkende roman tot op heden. ‘bijna terloops een gitzwart commentaar op het rusland van vandaag.’ – ndr kultur