topbankier louk de wilde begon zijn carriere op het hoofdkantoor van de nederlandsche middenstandsbank (nmb) in amsterdam. na een paar jaar werd hij in 1981 uitgezonden naar zwitserland en werd daar in 1989 directeur van de middelgrote bank compagnie de gestion et de banque gonet. tot 2003 was hij als ceo fortis zwitserland verantwoordelijk voor het beheer van 10 miljard euro, voornamelijk afkomstig van belgische en nederlandse klanten. inmiddels is hij met pensioen en heeft hij eindelijk tijd om een boek te schrijven over het merkwaardige wereldje van topbankiers. in 'bankiers leren het nooit' doet hij verslag van wat hem is opgevallen tijdens zijn carriere. vooral het feit dat bankiers ongestraft enorme risico's (kunnen) nemen en daardoor de ene kredietcrisis na de andere veroorzaken krijgt daarbij veel aandacht. het boek is sterk autobiografisch en staat vol met prachtige verhalen over het begin van het einde van het fortis imperium en hoe een oud-collega de bank probeert af te persen. de wilde is kritisch over de staatssteun die banken overeind houdt, terwijl het gezonder zou zijn, en de crisis sneller beeindigt, als ze op 'gecontroleerde wijze' zouden omvallen of afslank