zwartschrift voert de lezer door een reeks psychiatrische gedichten waarin gedachten verschuiven, taal scheurt en stilte zich opdringt als een gewicht dat zwaarder weegt dan geluid. in veertig gedichten ontvouwt zich een beklemmende beweging langs ontregeling, vervreemding en het verlangen om te verdwijnen uit wat te scherp wordt om te verdragen. zelfverwonding, doodsdrift en innerlijke breuken worden nergens opgevoerd als effect, maar verschijnen als sporen in een bewustzijn dat zijn samenhang verliest. waar psychopoezie de randen van de breuk nog aftekende, trekt deze bundel verder naar binnen: voorbij de grenzen van diagnose, waar taal zijn houvast verliest en ervaring uiteenvalt in resten. dit is poezie die niet troost en niet verzacht, maar blootlegt wat onder de oppervlakte blijft doorschemeren.