niet mee kunnen lopen, je een vreemdeling voelen in de maatschappij, een doler zijn die altijd wil zijn wat hij lief heeft. telkens weer andere ambities krijgt en zich daardoor schuldig voelt tegenover het leven, de druk van het maatschappelijke systeem en beinvloed is door misschien, het waanidee dat je veel bereikt in dit leven, een hoge status hebt en je telkens maar weer vergelijkt met het gene zoals het hoort. geschapen gedachten door eenzaamheid, verlangend naar je ware zelf en zijn vrede.dit is toch wel de kern van nicolai’s gedichten.