een steenvis met een stem als die van eros ramazotti, een kosmonaut die met de zwaartekracht speelt, een beschonken ficus in de hoek van de kamer en een vliegende vrouw die kans op regen geeft. deze en andere personages bewegen zich langs de grenzen van de realiteit in de alledaagse decors die albert goudberg gebruikt in zijn beeldende gedichten. de menselijke eigenschappen en emoties staan centraal en worden belichaamd door zowel levenloze als levende voorwerpen. gelukkig is de liefde behulpzaam om zo! met beide benen op de grond te zetten, waardoor de bundel van begin tot eind verrassend en prettig leesbaar is.