de schrijver nescio (ps. van j.h.f. gronloh) en zijn vrouw wonen tijdens de bezetting in een bovenhuis in de amsterdamse watergraafsmeer. vanaf oktober 1944 stagneert de aanvoer van voedsel en worden gas en licht afgesloten. ze trekken zich terug in de keuken en zitten ’s avonds in het donker bij het fornuis te praten en liedjes te zingen. ze doen hun best om de moed erin te houden. de brieven die nescio tijdens de hongerwinter schreef aan zijn beide dochters en hun gezinnen in groningen gaan over het eigen wel en wee, en over het dagelijks leven: de voedselbonnen, de rijen voor de winkels, de gaarkeuken, de bomenkap, de kou, de honger. de familie in groningen spant zich in om voedsel en andere levensbehoeften te sturen. toch moet de 62-jarige gronloh met de fiets op jacht naar voedsel en brandstof. hij doet verslag van alles wat hij ziet en hoort en ondervindt, en wel op het scherp van de snede: ‘soms heb ik ’t gevoel dat ik een dagboek schrijf, dat plotseling af zal breken. zoo vinden ze dagboeken van omgekomen poolvaarders.’ de 55 brieven getuigen in vrijwel elke zin van de onmiskenbare eigen stijl van nescio en zijn unieke observatievermogen: ‘bewaar dezen brief, dan kun je misschien later nog eens nagaan hoe een amsterdammer was en leefde in december 1944.’